Böyle yaşamak kolay olmuyor elbette.. İnsan, yaşamayı becerebilenlerin karşısında donup kalıyor.. Yani merak ediyorum, insanlar nasıl oluyor da yaşamaya ara vermek istemiyorlar… Bana gelince, ara vermek bir yana, yaşamak istediğimden bile o kadar emin değilim… O tür bir saplantım -ya da kararlılığım diyelim- hiç olmadı.. Kendimi dünya için o kadar zorunlu veya yararlı da görmüyorum üstelik… Soğuk makarna gibiyim, ne dünyaya zarar vermek istiyorum ne de büyük bir yarar sağlamak gibi önlenemez bir isteğim var… Var olmak, o kadar da heyecan verici gelmiyor bana.. Buna karşılık, yok olmanın da anlamlı bir yanını göremiyorum… Sizin anlayacağınız, eğer ölümü anlamlandıran yaşadığınız sürece yaptıklarınızsa, pek şansım yok..

Öncelikle ziyaretiniz için teşekkür ederim.Kişisel sayfamda  güzel zaman geçirdiğinizi umut etmekteyim. Sitenin içeriğini güncel tutma çabam sürekli devam etmektedir. Daha güzel ve kaliteli eserlerimi  bu sayfada yayınlamaya devam edeceğim.

Sanata ve sanatçıya göstermiş olduğunuz ilginizden dolayı teşekkür eder görüş ve önerilerinizi benimle paylaşmanızı rica ederim.